Beykozlu
Member
Radyoaktif atık
Atlantik'te binlerce nükleer atık varili arayın
Mevcut bağlantıyı kopyalayın
Anma listesine ekle
Atlantik'in ortasında, birkaç ülke onlarca yıl önce nükleer atıklarla nükleer atıklarla bertaraf edildi. Tam olarak nerede oldukları ve çevreleriyle ne yaptıkları belirsizdir. Şimdi bir keşif görünüyor.
Nükleer atıkları okyanusa atmak bugünün perspektifinden saçma görünüyor. Ama 1950'ler ile 1980'ler arasında tam olarak olan buydu. Sadece Kuzeydoğu Atlantik'te en az 200.000 varil şüpheli. Bir Avrupalı araştırmacı ekibi şimdi varilleri arıyor ve atıkların yarısının indiği bölgeye giriyor. Ayrıca Gemide Bremerhaven'daki Thünen Balıkçılık Ekolojisi Enstitüsü'nden bir bilim adamı var.
Okyanuslar onlarca yıl önce güvenli bir şekilde emzirme yeri gibi görünüyordu
Avrupa'da nükleer enerjinin başlangıcıyla birlikte, birçok ülke için nükleer çöpün bertarafı sorunu da ortaya çıktı. Okyanusun derinlikleri, kıyı ve insan faaliyetinden uzak olan, en azından okyanusun jeolojik olarak istikrarlı olduğu yerlerde, laboratuvarlarda endüstriyel kalkınmada başlayanları atmak için ucuz ve basit bir çözüm olarak ortaya çıktı. O zamanlar dünyadaki okyanuslarda hayatı çok az biliyordu. 1993 yılına kadar nükleer atıkların okyanusta bertaraf edilmesi yasak değildi.
Nodssum projesinin başkanı (Nükleer Okyanus Döküm Alanı Araştırması İzleme) Patrick Chardon, Kuzey Atlantik'te sona eren nükleer atıkların çoğunun yaklaşık 300 ila 400 yıl sonra ortadan kaybolması gerektiğini varsayar. Clermont Ferrand'daki İşçi Clermont Auvergne üzerinde çalışan atom fizikçisi, çöpün sadece yüzde ikisi radyasyon süresinin önemli ölçüde daha uzun olduğunu söyledi.
Chardon'a göre, variller baskıya derinlemesine dayanacak şekilde tasarlandı, ancak radyoaktiviteyi gerçekten kilitleyecek şekilde değil. Fizikçi, radyoaktivitenin uzun süre kaplardan kaçabileceğinden şüpheleniyor.
Dalış robotları denizi varil arayacak
Projede 21 bilim adamı, muhtemelen 3.000 ila 5.000 metre derinliğinde bir ay boyunca varilleri takip etmek istiyor. Arama alanı, Batı Avrupa havuzlarındaki Atlantik pelvisinde La Rochelle'nin 1.000 kilometre batısında.
Amaç, denizde atık bertarafının sonuçlarını yeniden değerlendirmek ve ekosistemin ne hakkında olduğunu incelemektir. Uzmanlar nükleer namlu bulguları ile bir kart oluşturmak ve birkaç su, toprak ve hayvan örnek almak istiyorlar. Ayrıca sonuçları daha sonra karşılaştırmak için bir referans alanını incelemek istiyorlar.
Ekip, otonom bir dalış robotundan destek alır. Ulyx robotu 6.000 metreye kadar batabilir. Fiziksel ve kimyasal sensörlere ek olarak, 3D görüntüler için bir kamera ve sesli nesneleri bulmak için bir sonar sistemi vardır. Robotların kayıtlarıyla, uzmanlar bireysel varilleri ve durumlarını izlemek ve konumlarını not etmek istiyorlar. Çünkü kapların tam olarak nerede olduğu, ister bireysel veya gruplar halinde olup olmadıkları ve hala sağlam olup olmadıkları şu anda bilinmemektedir.
Araştırma alanının tüm alanını aramak için ekibin yıllarca ihtiyacı olacak, ENS Paris Üniversitesi'nden ortak proje müdürü Javier Escartin. Dört hafta boyunca, farklı bölgelerde yaklaşık 200 kilometrekarelik arama yapmayı hedefleyin. Robot görüntülerine dayanarak, bilim adamları daha sonra suyu veya hayvanları tam olarak nereye çıkardıklarına karar verirler.
Şimdiye kadar depolamanın sonuçlarını değerlendirmemek
Radyoaktivite miktarına ek olarak, araştırmacılar ayrıca çöplerin çevresi ile de ilgilenmektedir – örneğin sedimanların radyasyonunun bloke olup olmadığı veya derinlik akımlarının ne gibi etkileri var.
Varillerin ne sonuçları olabilir? “Gerçekten bilinmiyor,” dedi Escartin. “Bölgedeki temel ekosistemi çok iyi bilmiyoruz.” Çünkü derin deniz seviyesi büyük ölçüde gelişmemiş. Deniz jeoloğu açısından, bölgeyi keşfetmek de nükleer temanın ötesinde ilgi çekici olacaktır. “Her bilgi sistemi daha iyi anlamak için yararlı olacaktır.”
Dört haftalık görevden sonra, toplanan provalar Avrupa'daki çeşitli laboratuvarlara gidiyor. Bilim adamları daha sonra hedeflenen provaları bile kaldırmak için yelken açmak için başka bir e -posta ayarlamak istiyorlar. İkinci çıkış için kesin bir tarih henüz belirlenmemiştir. Escartin, önümüzdeki yıl şimdiye kadar olacağını umuyor.
DPA
Atlantik'te binlerce nükleer atık varili arayın
Mevcut bağlantıyı kopyalayın
Anma listesine ekle
Atlantik'in ortasında, birkaç ülke onlarca yıl önce nükleer atıklarla nükleer atıklarla bertaraf edildi. Tam olarak nerede oldukları ve çevreleriyle ne yaptıkları belirsizdir. Şimdi bir keşif görünüyor.
Nükleer atıkları okyanusa atmak bugünün perspektifinden saçma görünüyor. Ama 1950'ler ile 1980'ler arasında tam olarak olan buydu. Sadece Kuzeydoğu Atlantik'te en az 200.000 varil şüpheli. Bir Avrupalı araştırmacı ekibi şimdi varilleri arıyor ve atıkların yarısının indiği bölgeye giriyor. Ayrıca Gemide Bremerhaven'daki Thünen Balıkçılık Ekolojisi Enstitüsü'nden bir bilim adamı var.
Okyanuslar onlarca yıl önce güvenli bir şekilde emzirme yeri gibi görünüyordu
Avrupa'da nükleer enerjinin başlangıcıyla birlikte, birçok ülke için nükleer çöpün bertarafı sorunu da ortaya çıktı. Okyanusun derinlikleri, kıyı ve insan faaliyetinden uzak olan, en azından okyanusun jeolojik olarak istikrarlı olduğu yerlerde, laboratuvarlarda endüstriyel kalkınmada başlayanları atmak için ucuz ve basit bir çözüm olarak ortaya çıktı. O zamanlar dünyadaki okyanuslarda hayatı çok az biliyordu. 1993 yılına kadar nükleer atıkların okyanusta bertaraf edilmesi yasak değildi.
Nodssum projesinin başkanı (Nükleer Okyanus Döküm Alanı Araştırması İzleme) Patrick Chardon, Kuzey Atlantik'te sona eren nükleer atıkların çoğunun yaklaşık 300 ila 400 yıl sonra ortadan kaybolması gerektiğini varsayar. Clermont Ferrand'daki İşçi Clermont Auvergne üzerinde çalışan atom fizikçisi, çöpün sadece yüzde ikisi radyasyon süresinin önemli ölçüde daha uzun olduğunu söyledi.
Chardon'a göre, variller baskıya derinlemesine dayanacak şekilde tasarlandı, ancak radyoaktiviteyi gerçekten kilitleyecek şekilde değil. Fizikçi, radyoaktivitenin uzun süre kaplardan kaçabileceğinden şüpheleniyor.
Dalış robotları denizi varil arayacak
Projede 21 bilim adamı, muhtemelen 3.000 ila 5.000 metre derinliğinde bir ay boyunca varilleri takip etmek istiyor. Arama alanı, Batı Avrupa havuzlarındaki Atlantik pelvisinde La Rochelle'nin 1.000 kilometre batısında.
Amaç, denizde atık bertarafının sonuçlarını yeniden değerlendirmek ve ekosistemin ne hakkında olduğunu incelemektir. Uzmanlar nükleer namlu bulguları ile bir kart oluşturmak ve birkaç su, toprak ve hayvan örnek almak istiyorlar. Ayrıca sonuçları daha sonra karşılaştırmak için bir referans alanını incelemek istiyorlar.
Ekip, otonom bir dalış robotundan destek alır. Ulyx robotu 6.000 metreye kadar batabilir. Fiziksel ve kimyasal sensörlere ek olarak, 3D görüntüler için bir kamera ve sesli nesneleri bulmak için bir sonar sistemi vardır. Robotların kayıtlarıyla, uzmanlar bireysel varilleri ve durumlarını izlemek ve konumlarını not etmek istiyorlar. Çünkü kapların tam olarak nerede olduğu, ister bireysel veya gruplar halinde olup olmadıkları ve hala sağlam olup olmadıkları şu anda bilinmemektedir.
Araştırma alanının tüm alanını aramak için ekibin yıllarca ihtiyacı olacak, ENS Paris Üniversitesi'nden ortak proje müdürü Javier Escartin. Dört hafta boyunca, farklı bölgelerde yaklaşık 200 kilometrekarelik arama yapmayı hedefleyin. Robot görüntülerine dayanarak, bilim adamları daha sonra suyu veya hayvanları tam olarak nereye çıkardıklarına karar verirler.
Şimdiye kadar depolamanın sonuçlarını değerlendirmemek
Radyoaktivite miktarına ek olarak, araştırmacılar ayrıca çöplerin çevresi ile de ilgilenmektedir – örneğin sedimanların radyasyonunun bloke olup olmadığı veya derinlik akımlarının ne gibi etkileri var.
Varillerin ne sonuçları olabilir? “Gerçekten bilinmiyor,” dedi Escartin. “Bölgedeki temel ekosistemi çok iyi bilmiyoruz.” Çünkü derin deniz seviyesi büyük ölçüde gelişmemiş. Deniz jeoloğu açısından, bölgeyi keşfetmek de nükleer temanın ötesinde ilgi çekici olacaktır. “Her bilgi sistemi daha iyi anlamak için yararlı olacaktır.”
Dört haftalık görevden sonra, toplanan provalar Avrupa'daki çeşitli laboratuvarlara gidiyor. Bilim adamları daha sonra hedeflenen provaları bile kaldırmak için yelken açmak için başka bir e -posta ayarlamak istiyorlar. İkinci çıkış için kesin bir tarih henüz belirlenmemiştir. Escartin, önümüzdeki yıl şimdiye kadar olacağını umuyor.
DPA
